De ellendige arbeid

Arbeiden is één van de grootste ongelukken dat ons leven teistert. Bijna alle kwalen waaraan we lijden komen voort uit de arbeid en een wereld daarop gebaseerd.

We worden verplicht te arbeiden, want het Systeem heeft de Macht om ons te verplichten. Als we niet arbeiden, is het heel waarschijnlijk dat we in grote economische moeilijkheden komen. Om te leven moet je geld hebben.
Bijna alles heeft een prijs en de legale manier om aan geld te komen is de arbeid of de arbeid van anderen. De immense meerderheid van de mensen moet arbeiden om een loon te krijgen, onafhankelijk -in dit laatste geval is men niet bevrijd van het betalen van belastingen aan de Staat- of in coöperaties -ondergedompeld in de kapitalistische logica-. Een klein aantal leven van de arbeid van anderen en accumuleren rijkdommen dankzij de exploitatie van mens, dier en natuur.
Een andere manier om aan geld te komen, of wat hetzelfde is: te overleven, is door diefstal. Wij als anarchisten zijn voor de onteigening of roof van wat we nodig hebben voor onszelf en voor onze strijd. Let wel, de roof die gericht is op de vernietiging van de gevestigde orde en enkel tegen de leden van de groep van uitbuiters en rijken die heersen over de levens van de mensen. (Wie steelt van de armen, van zijn gelijken, van zijn broeders en zusters, is het laagste wat er is: een kapitalist.) Maar deze weg is niet gemakkelijk, want het Systeem beschikt over een heel arsenaal van repressieve middelen zoals de politie, brave burgers die de slavernij en de onderdanigheid liefhebben, bewakers allerhande, gevangenissen, en meer...

Arbeid is PROSTITUTIE. Arbeid betekent onze tijd, ons lichaam en ons denkvermogen verkopen. Deze koopwaren-wereld begint met het behandelen van mensen als koopwaren en eindigt met oorlogen om olie, geweld tussen de soorten, xenofobie en zovele andere kwalen die ons bedreigen.
Iemand die de arbeid aanvaardt als iets natuurlijk, logisch en goed, bedriegt en vernietigt zichzelf. Arbeider zijn betekent een koopwaar zijn. Arbeiden vernietigt onze Vrijheid. Iemand die zijn hele leven doormaakt als een slaafse en gelukkige arbeider, eindigt ermee niet meer te zijn dan een zwakzinnige, dichtbij de lobotomisering en zonder enig eigen criterium. Maar er zijn ergere dingen dan een slaafse arbeider: directeurs/trices, managers, aandeelhouders en bazen van heel deze kapitalistische wereld. Deze mensen leven in een andere wereld, hoewel daarom niet beter dan die van de uitgebuitenen. Hun Machtsaandeel –zoals dat van allen- wordt gemeten aan hun eigendommen, maar hun valsheid kent geen maat. Deze mensen leven van de uitbuiting en de menselijke ellende, ze betalen mensen een loon om zichzelf te verrijken met andermans arbeid, verkopen diensten en producten steeds met de logica om maximaal economisch profijt te behalen. Als dat maximum profijt betekent dat de natuur vergiftigd wordt, dan kan hun dat weinig schelen. Als die maximale winst het massale ontslag van loontrekkenden betekent, die geketend zijn door hypotheken en leningen, dan kan hun dat niets schelen. Als hun logica de hele mensheid veroordeelt tot de grootste miserie en wanhoop, zoals dat vandaag het geval is, dan kan hun dat absoluut niet schelen. Hun idiotie laat hen enkel reageren wanneer de toestand echt onhoudbaar is. Zij zijn steeds mensen van de ORDE geweest. Als ze toegevingen doen, is het om de essentie van het Systeem te bewaren, om dat te bewaren wat hen verenigt...

Als we de realiteit analyseren zien we dat de arbeid veel meer is dan de uren die we werken. Het consumptivisme is een andere zaak die voortkomt uit de huidige wereld. Vele mensen hebben geen andere behoefte dan al het geld dat hun overblijft van de prostitutie die de arbeid is te verspillen. De publiciteit, de eigen domheid en het gebrek aan dromen over andere zaken, maken dat miljoenen mensen in de funeste cirkel van WERKEN, CONSUMEREN en RUSTEN belanden, zodat het rad blijft draaien, iedere menselijke creativiteit vermorzelt... Anderen haten het werk, maar hun materiële ellende of de greep van de bankmaffia maakt dat ze het hoofd buigen en zich voor de bazen van het spel gedragen als slaven...

Wij, anarchisten, denken dat de menselijke creatieve vermogens ernstig worden bedreigd door de arbeid en zijn wereld, en hoewel men vanuit bepaalde “linkse” geledingen pleit voor reformistische formules om de uitbuiting draaglijker te maken, hebben we er geen enkele gehoord die de fundamentele peiler aanvalt waarop de arbeid steunt: de MACHT. Om deze wereld vol ellende te vernietigen moeten we de macht aanvallen, vleesgeworden in de politiek, de bazen, de politie, maar ook in onszelf: in de consumptieverslaving, de gehoorzaamheid aan de wetten, het respect voor de privé-eigendom, het ontzag voor de technologie, het patriarchaat, het anthropocentrisme, de angst... .

Om de macht aan te vallen moeten we de angst afwerpen...

De arbeid is ellende, en als wij gedwongen worden te arbeiden moeten we de slechtste werknemers zijn. Onze weg is duidelijk: de vernietiging van al wat ons tot slaven maakt. En de arbeid is onvrijheid, is vernedering, is slavernij.

De SABOTAGE binnen en buiten werkplaatsen, de FRAUDE door ziekte- en ander verzuim, de directe AANVAL tegen de eigendommen van bedrijven en kapitalisten, de ROOF van werktuigen en/of producten van de bedrijven die ons uitbuiten, het NON-CONSUMPTIVISME en de EXPROPRIATIE in consumptiecentra, zijn enkele van de vele tactieken die onmiddellijk kunnen uitgevoerd om de effecten van dit brutale systeem te verlichten. Wij zoeken de veralgemening van deze revolte die duizenden personen op een bewuste manier zijn begonnen. Wij willen de vernietiging van de bestaande orde en deze vernietiging is al begonnen.

Pas als deze vernietiging een feit is, zal een rust over de wereld dalen, een stilte, en zullen wij ons rond de tafel zetten en praten over onze dromen, over hoe het anders kan, en die nieuwe wereld bouwen die leeft diep in onze harten.