Door nog meer druk te leggen op het zogenaamde "cordon sanitaire", wil het Vlaams Blok forceren dat het toch zeker bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 in gemeentebesturen kan geraken. Langs de andere kant probeert men dat "cordon sanitaire" als hefboom te gebruiken om bij volgende verkiezingen nog meer stemmen binnen te halen.

Meer en meer politici van andere partijen (maar ook niet-politici) bezwijken onder de druk, in plaats van degelijke alternatieven aan te brengen.

Eerst was het de Limburgse Unizo-voorzitter Remans die een regering met fascisten wel zag zitten. Erna lieten Delcroix, en cd&v'ers van Temse en Sint-Niklaas weten dat zij wel met fascisten willen samenwerken. De cd&v-top ziet onderhandelingen met het blok nog altijd niet zitten, maar schuift wel al op door bij de fascisten op de koffie te gaan.
De N-VA jongeren pleitten enkele dagen terug zelfs ronduit voor een regering met het Vlaams Blok. De fascisten zouden wel enkele toegevingen moeten doen vonden zij.
Zelfs Groen!-burgemeester Pira van Mortsel is voorstander van een gesprek met de fascisten van het blok. Indien het Vlaams Blok zich hervormt sluit ze een regeringsdeelname niet uit, ofte "Waar gepraat wordt, is alles mogelijk".
Een fascist in een maatpak is en blijft echter een fascist.

Hoeveel jaar nog voor "wir haben es nicht gewusst" weer uit de kast gehaald wordt?

In de pers komt er momenteel nauwelijks naar voren hoe catastrofaal één regeringsdeelname van het Vlaams Blok wel zou kunnen zijn. In Nederland hebben ze daar zelfs geen fascisten voor nodig, "respectabel rechts" is er al verwoestend genoeg om veel sociale overwinningen van de afgelopen decennia zwaar terug te schroeven.