Een gewone vrijdagavond in Brugge. Plots verzamelen er een hondertal Brugse jongeren op de Burg. Er is muziek. Er is glühwein. Er is volk.
Waarempel! Een feestje in de Brugse binnenstad!!!
Maar waarom komen die jongeren hier tesamen onder dit stuk aluminium van 40 miljoen? Waarom gaan ze niet gewoon in een zaaltje naar een fuif? Waarom gaan ze niet naar de warmte? Is het hun keuze om buiten de kou te trotseren? Is er dan helemaal niks te doen voor deze mensen? Hoe kan dit in deze cultuurstad, deze bruisende wereldstad?
Maar blijkbaar zijn ze al tevreden. Ik zie mensen lachen, verschillende soorten mensen. Allemaal gezelig samen zijn. Is het dan zo ellendig om als jongere in Brugge uit te gaan? Zijn er misschien geen plaatsen om iets te organiseren? Of zijn die plaatsen gewoon veel te duur?
Kan dit eigenlijk zomaar? Op een plein een feestje bouwen? Blijkbaar wel. Maar toch zie ik op een hoekje de Bobjes staan. Ik zie ze denken: "Wie zijn schuld is dit nu weer dat we in de kou staan?" "Van het stadsbestuur of van de jongeren die dit organiseerden?" Dit zou natuurlijk een raadsel blijven, dus bleven ze maar rustig de jongeren in de gaten houden. Deze bleven ook braaf naar het optredentje luisteren en naar de soudsystem. Dus helemaal geen problemen.
Nuja, mijn hersenen beginnen pijn te doen van al die vragen en trager te werken van de glühwein. Ik bedenk dat er morgen nog een dag komt en ga slapen. Bij het indommelen hoop ik dat er nog mensen de smaak te pakken gekregen hebben en dat er nog veel feestjes op de Burg of op andere plaatsen mogen volgen.
Want feesten is een recht, geen voorrecht!!!!!