De vakbonden binnen de non-profitsector eisen een dertiende maand en een betere vergoeding voor onregelmatige prestaties, een extra-legaal pensioenfonds voor een beter pensioen. Daarnaast eist men ook geld om werknemers in bepaalde functies juister en beter te verlonen.
Om de stress en het onregelmatig werk te verminderen en het werk beter te kunnen doen, willen de vakbonden ook 25 000 nieuwe arbeidsplaatsen in de sector. Men wil ook arbeidsduurvermindering voor iedereen vanaf 45 jaar in alle sectoren, en de invoering van de 36-urenweek door toekenning van 12 extra dagen verlof.
Daarnaast eist men het recht op vijf dagen bijscholing tijdens de werkuren voor alle werknemers. Tevens ook meer financi¨ele middelen om meer collega's een opleiding tot verpleegkundige te laten volgen.

Deze, nogal traditionele, vakbondseisen zijn uiteraard erg belangrijk. Maar blijkbaar slagen de vakbonden er wederom niet in om snel op de huidige tendenzen binnen de non-profit sector in te spelen. Zo wordt flexibiliteit en hogere werkdruk de werknemers binnen de sector al een tijd meer en meer de strot in gepompt, en dit wordt enkel maar erger. Een degelijk antwoord lijken de vakbonden hier niet op te hebben, waardoor ze wederom achter de feiten aanlopen en in het defensief gedwongen worden.

Uiteraard is arbeidsvermindering stressverlagend, maar tegen dat er ietwat beweegt op dit vlak worden we ondertussen verder bestookt met extra verplichtingen door overheid en werkgevers, dat er uiteindelijk toch weer minder dan een status quo bereikt wordt.
Laten we niet vergeten dat de laatste grote "overwinning" op dit vlak binnen de non-profit sector, namelijk arbeidsduurvermindering voor oudere werknemers, voor stressverhoging bij de jongere werknemers gezorgd heeft.