Ik word wakker rond 7u30. Buiten mijn hut klinkt alles rustig en
normaal. De vogels fluiten erop los zoals elke ochtend. Gewoonlijk zou ik nu gezwind mijn bed uitspringen om koffie te maken voor de wachtploeg. Maar ik voel me nog zo moe. De laatste zes weken werd hier constant wacht gelopen. Vanaf 4u30 's morgens en dat kruipt in je koude kleren. Om nog niet te spreken van de voortdurende ontruimingsdruk.

Ik twijfel, zou ik opstaan of niet? Ik bedenk dat er overal wachten staan en ik op tijd het alarmsignaal zal horen bij een politie-inval. Ik besluit nog even te blijven liggen maar ik ben wel wakker. Ze zullen waarschijnlijk toch niet komen vandaag; want overmorgen zitten Minister Dua en bos-eigenaar Fabricom rond de tafel om te onderhandelen.

Plots verbreekt een ijzingwekkende schreeuw het vrolijke vogelgezang. In één tel wip ik uit mijn bed en maak m'n vriend wakker en duik mijn kleren in.
Mijn hart gaat als een razende tekeer in mijn hoofd en in mijn keel. Er vormt zich een harde klomp in mijn maag en ik sta te trillen op mijn benen.

In minder dan een halve minuut sta ik klaar met mijn ontruimingspakket op mijn rug. Ik storm mijn hut uit.

Overal rond mij zie ik sportief geklede mannen gewapend met spuitbussen en boeien. "JA, daar nog één", klinkt het. "Pakt ze!". Het volgende moment word ik vastgegrepen en de andere kant opgeduwd. Het enige wat ik kan doen is vloeken en me lostrekken uit de greep van die man. Ik zeg hem dat hij van mijn lijf moet blijven en dat ik niet zal weglopen. Hoe zou ik kunnen; het zit vol van de flikken die er niet uitzien als flikken en die zich niet eens identificeren. Het lijkt alsof de federale sportclub hier binnen gevallen is.

Samen met m'n vriend worden we naar één van de hutten geduwd waar ik een aantal van mijn companen tref; allen geboeid. Hun blikken lijken ontredderd. Er wordt amper een woord gesproken. Iemand probeert z'n snijdende boeien los te maken. Onmiddellijk stormt een flik er op af en begint hem uit te schelden en te duwen. Om erger te voorkomen gaan we
rond het slachtoffer staan om hem te beschermen. We roepen en we tieren; dat is het enige wat we kunnen doen. De flik lijkt uit z'n lood geslagen en verwijdert zich dreigend en scheldend. Iemand roept hem na : " Wij zijn geen criminelen, we beschermen gewoon een bos! "

Het volgende moment word ik ook geboeid. Veel te hard trouwens; daar houden die blauwe mannen wel van! We worden naar buiten geleid. Overal zien we flikken en geboeide mensen. De aanblik is pijnlijk! Ik zie zelfs mensen die ik nog nooit gezien heb. Waarschijnlijk zijn die gisterennacht nog toegekomen om ons te steunen.

We worden met negen in één van de vleeswagens geduwd. Onmiddellijk bevrijden we ons zelf van de bloedafsnoerende boeien. Iedereen heeft rooie striemen. Duizenden gedachten schieten door ons hoofd. Wie zou er in de boomhutten zitten? Zijn er mensen de tunnels in geraakt? Vragen zonder antwoord. Ik maak me zorgen over mijn vrienden. Ik voel me hulpeloos; ik kan me niet vrij bewegen. Ik kan hen niet helpen. Ik kan alleen maar hopen dat het goed met hen gaat en dat de flikken hen geen pijn zullen doen!

Vanuit de vleeswagen zien we de machtsvertoning van de politie. Vancaengehem, de advocaat van Fabricom kuiert rond. Hij heeft een brede glimlach op zijn gezicht. Hoe kan je nu glimlachen bij zo'n trieste gebeurtenis. Wetend dat terwijl we ontruimd worden minister Dua en Fabricom een afspraak hebben om te onderhandelen over de aankoop van het
Lappersfortbos. Nu ja, de glimlach siert hem niet; integendeel, het spreekt boekdelen.

Ons groepje wordt als eerste naar de cel afgevoerd. Waar wij ons mochten nestelen op het betonnen slaapblok. Hoe ironisch : wij strijden tegen het beton en dan worden we opgesloten in het beton. Tegen zes uur horen we een agent paniekeren omdat er honderden mensen voor het
politiekantoor demonstreren. Wat doet dat deugd om dat te weten!

Na ongeveer twaalf uur opgesloten te zijn worden we gelost. Tegen middernacht zijn de meeste mensen weer vrij. Het weerzien is hartelijk en aandoenlijk. La Familia is weer voltallig.

Zelf ben ik niet gewelddadig behandeld door de politie; op de snijdende boeien , de sympathieke scheldpartijen en wat trek- en sleurwerk van een BOB'er na. In vergelijking met sommige van mijn companen en sympathiserende betogers valt dit in het niets! Ik zal de beelden die ik later op het nieuws zag nooit meer vergeten.