In de Refuge zitten doorlopend een 100-tal vluchtelingen opgesloten. Een aantal van hen zijn direct na hun asielaanvraag in de luchthaven naar het gesloten centrum overgebracht. Ze blijven er opgesloten tot hun aanvraag ontvankelijk is verklaard, of als die onontvankelijk wordt verklaard (de overgrote meerderheid) blijven ze er tot hun gedwongen uitwijzing. Vele anderen komen daar terecht na razzia’s, controles aan de grens of andere vormen van mensenjacht. Ook zij zitten te wachten op hun verwijdering, al wacht dus niet iedereen dat moment af.

De controle van het gerecht op de wettelijkheid van de opsluiting schiet schromelijk te kort. Los daarvan kan men zich de vraag stellen of wetten wel moreel verantwoord zijn als ze mensen beroven van hun bewegingsvrijheid, hoewel ze geen enkel misdrijf gedaan hebben. Asielzoekers en vluchtelingen blijven de speelbal van populistische politici en sadistische ambtenaren.

De Refuge was vroeger een vrouwengevangenis en is nog steeds een versterkte burcht waar een gevangenisregime heerst. Er zit tralies voor de ramen, maar liefst drie rijen hekken belemmeren de doorgang binnen de muren van het centrum. Er is voortdurend camera-bewaking en het overgrote deel van het personeel heeft maar één taak: de vluchtelingen bewaken. De ontsnapping van de vijf vluchtelingen (twee Algerijnen, twee Marokkanen en één Kroaat) is dus een huzarenstukje. Ze konden onstnappen via de personeelsparking van de federale politie die tegen het gesloten centrum aan ligt. Toen de vogels waren gaan vliegen, zette diezelfde politie nog een zoekactie op, maar de vluchtelingen bleven in vrijheid.

Ontsnappen is misschien de moeilijkste en spectaculairste, maar zeker niet de enige vorm van verzet van vluchtelingen tegen het repressieve migratiebeleid. Met de regelmaat van een klok gaan mensen in hongerstaking, af en toe breekt er een opstand uit in de gesloten centra. De vluchtelingen die een goede reden hebben om niet terug te willen naar hun land van herkomst, verzetten zich tegen hun uitwijzing. Het beleid reageert hier op met nog meer repressie, geweld of het inzetten van militaire vluchten om mensen collectief uit te wijzen. Met alle risico’s van dien… maar het politieke bestel heeft haar lesje nog niet geleerd na de dood van Semira vijf jaar geleden…