Maandag werd een extra gemeenteraad belegd. Er stond slechts één punt op de agenda: het project Buda-eiland. Het voorlopige kostenplaatje is 7 miljoen euro, in een eerste fase. De begroting van het voorstel is echter niet precies opgemaakt. Hierop kwam tijdens de zitting kritiek vanuit verschillende hoeken.

De Vlaamse overheid moet met 3 miljoen over de brug komen. Om dit geld binnen te rijven moest de stad voor 1 oktober het projectvoorstel indienen. Vandaar de haast voor de extra gemeenteraadzitting.

Dat er haast bij was, merkten de gemeenteraadsleden. De mening van enkele betrokken partijen waaronder de jeugdraad werd slechts vorige week gevraagd en het document belandde slechts tijdens de zitting maandagavond, op het bord van de gemeenteraadsleden. De inspraakprocedure had sowieso niet veel om het lijf. De buurtbewoners zelf, kregen geen kans om hun zegje te doen over de plannen, laat staan dat daar rekening mee gehouden zou worden.

Het ambitieuze voorstel waarmee het stadsbestuur nieuw leven wil blazen in het Buda-eiland werd vorige week woensdag voorgesteld aan de pers en geïnteresseerden. Vrijdag verscheen over het voorstel een kritiekloos artikel in De Morgen.

En tja, op het eerste zicht lijkt het project ook wel iets hebben. Het eiland is inderdaad een beetje een dooie boel. Veel winkels en woningen staan er leeg. Sinds het ‘succes’ van de mega-Kinepolis op ’t Hoge sluiten ook de cafés rond de kleinere Pentascoop één voor één de deuren. Het project wil van het Buda-eiland een kunsteneiland maken waar ook gewoond en gewerkt kan worden.

Deel van het idee is het plan van de ‘secret gardens’. Kleine tuintjes en binnenplaatsjes zullen voor het publiek opengesteld worden. Ook de idee dat jonge kunstenaars er alle kansen zullen krijgen klinkt als muziek in de oren.

Maar…

Naast de kritiek op de onduidelijke begroting (waar zal het eindigen, niemand lijkt precies te weten hoeveel het zal kosten) zijn er nog duistere kantjes aan het voorstel.

De bestuurders van Kortrijk zien alle heil in de formule van een publiek-private samenwerking. Het gaat als volgt: er wordt door een architect en andere experts een ontwerp gemaakt dat vertrekt vanuit de krijtlijnen die de stad schetst. Die krijtlijnen geven een zeer idealistisch visie weer over de opfrissing van het Buda-eiland. Enkele mooie doelstellingen worden voorop gesteld.

De overheid is bereid geld op tafel te leggen om dit te realiseren maar betaalt niet het hele project. Hiervoor rekent ze op investeringen van de privé.

De investeerders verdienen zeker een duit aan het project maar werken binnen de krijtlijnen van de overheid, die via de overheidsinvestering ook nog iets te zeggen heeft.

Wat zien we nu echter in Kortrijk gebeuren… Niemand uit de privé hapt toe. Het met veel tamtam aangekondigde project staat in de etalage te verkommeren. Er is geen geld… wachten dus… Om de privé te overtuigen toch te investeren gaat de wanhopige overheid ten slotte door de knieën. De krijtlijnen (de voorwaarden dus) worden afgezwakt en de privé-investeerder krijgt haast complete vrijheid. Van het oorspronkelijke project met de mooie doelstellingen en plannen blijft uiteindelijk niet veel meer over.
Het wachten met het tonen van interesse zou trouwens wel eens een uitgekiemde strategie kunnen zijn van de investeerders.

Met de buurtrenovatie aan het station onder leiding van de Woonregie is het in elk geval die kant opgegaan. Twee jaar geleden werden de plannen de wereld ingestuurd. Pas recent is er voor het project aan de school Bijstand, een investeerder gevonden. Ondertussen lagen de plannen lange tijd in de kast en stonden een groot gebouw en verschillende kleinere panden leeg. Of er van de oorspronkelijke doelstellingen iets overblijft is zeer de vraag.

Een plan dat waarschijnlijk definitief begraven wordt is dat van het Regionaal Jongeren Kunstencentrum want op het kunsteneiland hoort dit niet thuis. Er staat over dit kunstencentrum voor jongeren niets in het goedgekeurde voorstel. Nochthans stond dit wel vermeld in de eerste plannen. De reden die voor de wijziging wordt opgegeven is dat die jongeren teveel lawaai zullen maken. Het staat al vast dat er op het eiland extra serviceflats, een kinderopvang en nursing komen. En dat gaat blijkbaar niet samen met de lawaaierige jeugd aan wie nu al twee jaar lang een kunstencentrum beloofd wordt. Feit is echter dat er overal in Kortrijk oudere mensen en kinderen wonen. Dat is nu eenmaal eigen aan een stad. Dus, geen jongerenkunstencentrum tenzij de jongeren de binnenstad uitgeband worden...