[Tine] Hoe was 't concert Wim?

[Wim] Het was schitterend, nu stoppen we een paar maand met spelen, maar ’t was prettig om afscheid te nemen in Oavelgem, ’t Was echt heel tof.'


[Tine] Welke boodschap heb je proberen over te brengen?

[Wim] “Leve, leve de liefde, leve leve de zon en ik ben zo gelukkig en ik weet niet waarom’ en heel de tent zong mee! 't Is in feite een vredesboodschap op aarde aan alle mensen van goede, maar ik voeg daar eigenlijk altijd aan toe, en aan alle mensen van slechte wil’ Want die van goede wil, die hebben we al, die van slechte wil moeten nog overtuigd worden van onze boodschap!

Ik probeer mij in de eerste plaats met muziek te amuseren, meer kun je niet doen. Er wordt dikwijls gezegd dat kunstenaars zich moeten engageren. Maar waarom moet ik mij engageren? Ik ging vroeger betogen tegen de atoombommen, nu maak ik toneelstukken die niet geëngageerd zijn maar waarvan ik hoop dat er nadien een sprankel vreugde blijft in de mens die het stuk zag. Dat is mijn engagement, maar ik ga nooit een toneelstuk maken bvb tegen de oorlog. Nooit van mijn leven. Die boodschap werkt nooit. In de kunst kun je alleen maar iets van heel diep vanbinnen overdragen en al is dat dan ‘schoonheid’, ‘vrijheid’, ‘creativitet' dan moeten de mensen daar dan maar mee doen wat ze willen. Met echt geëngageerde dingen heb ik iets van ‘mensen hou toch op met het gepreek’ Wat ik zo een beetje probeer te doen, is een zeer klein engagement, ik weet het. Iemand die zoals Bob Dylan kon zingen tegen de oorlog in Vietnam, ik zou de woorden daar niet voor vinden. Maar ik zing wel van ‘leve de liefde', dat kàn ik wel echt.

Ik wil eigenlijk niks bereiken, alleen op een prettige manier door dit tranendal gaan, zonder al te veel miserie en ik denk dat ik een goeie kunstenaar geworden ben en dat uit mijn kunst, wat dat dan ook is, een sprankel hoop zal voortvloeit die meer vertelt dan een pamflet of zo, maar, pas op hé, dat Pamflet moet er zijn, er moeten mensen zijn die betogingen organiseren die actie ondernemen. Soms onderstreep ik dat wel, maar zo’n witte mars, ik kan daar niet naartoe gaan omdat ik te veel het kwade in de mens herken als kunstenaar.Ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik goed ben of zo. Als iedereen die twee kanten in zichzelf zou ontdekken, dan zou het al iets gemakkelijker gaan. Ik voel dat ik volzit met kunst, met dingen om te doen en te maken. Zoals nu, als iedereen uit volle borst meezingt ‘leve de liefde’, dan vind ik dat fantastisch, meer kan ik niet doen.

Zelfs een vredesbeweging komt bij mij snel over als 'prekerig': allé wie is er nu niet tegen de oorlog! Maar, in penibele kwesties gelijk Irak, standpunten innemen ja, dat moet iemand doen, ik zou niet graag in hun plaats zijn. Maar als je ziet, de anti-globalisten, dat draait toch ook dikwijls op geweld uit.

' Weet je, ik heb 11 juli gepresenteerd op de grote markt in Brussel in twee talen samen met Willem Vermandere. Tot de BOB ons komt zeggen, ja, ge moet dat Frans achterwege laten , want we hebben gemerkt op het plein dat extreem-rechts zich begint te roeren. En, gaan ze verder, zeg tegen Willem dat hij bange blanke man niet mag zingen! Hij heeft het nummer niet gezongen, maar Willem was wel onder de indruk van dat geweld. Uit peilingen blijkt dat dat de grootste partij aan het worden is in België é. CD&V is zodanig achteruit ah gaan dat alleen nog een extreem rechts overschiet.

Tom Lanoye, een goeie vriend van mij, zit in Antwerpen. Dat is nu eens een geëngageerd kunstenaar op veel gebieden. Maar in romans is dat nog anders, je kunt diepergaan. Hij zegt ‘laat extreem rechts aan de macht komen, het zal rap gedaan zijn.' Ja, wat moet ik daarop zeggen? Ze vroegen mij onlangs in een interview ‘wat betekent vlaanderen voor u? ‘ en ik heb antwoordde: ‘’Niks’, en dat is waar ook! wat betekent Vlaanderen nu voor mij? Ik heb daar enorm veel kritiek op gekregen! Door het feit dat de grenzen nu openstaan, is iedereen nog meer aan het vechten voor zijn eigen behoud, maar ik vind het nu net leuk als ik in Brussel kom dat ik Frans kan spreken. Dat is multicultureel, in dat model zou ik graag leven. Antwerpen, nee, dat is iets anders.

Maar ik woon nog steeds in West-Vlaanderen, en men kijkt daar nog steeds raar op als men een allochtoon voorbij ziet komen. Terwijl ze in west-Vlaanderen nu opportunistisch beginnen te reageren in de scholen: ze zijn blij met die allochtonen, dan hebben ze er weer een aantal hoofden bij in hun lege scholen. Maar bepaalde leerkrachten willen zelfs geen les geven aan die allochtonen! Onze bassist is onderwijzer, hij geeft les aan allochtonen. En hij zegt '’t is fantastisch, maar ik schrik zo van de racistische reacties van veel collega’s!
Jos de Pauw heeft over het vluchtelingenprobleem een prachtig stuk geschreven in zijn boek ‘WERK’, je moet dat lezen! Hij draait gewoon alles om en zegt: "Vanavond moeten we hier weg, we gaan onze koffers pakken, we moeten naar Afrika, ’t schijnt dat het daar goed is: Ghana of Zimbabwe of Ethiopië. Daar is rijkdom. En we zijn vertrokken; via via hebben we nog een goedkoop ticketkunnen bemachtigen voor het vliegtuig.En we komen daar toe. Het is prachtig hoe hij op een eenvoudige manier alles omdraait. En je begrijpt ook alles: Hoe hij daar met zijn kind staat, de taal niet begrijpt. En ’t is natuurlijk een probleem, want als ik in Antwerpen rondrijd op mijn fiets, ’t is angstaanjagend, dat onderling racisme is gigantisch: Polen en Russen, Stukadoors en plakkers allemaal door elkaar. Iedereen gaat zoeken.

Ik was gewetensbezwaarde, ik wou niet naar het leger, dat kan ik dan wel volhouden hé: Niet naar het leger punt! Ik tekende bloemen op mijn oproepingsbevel en kreeg een klets van mijn vader. Die brief kwam binnen, ik voelde mij verschrikkelijk, de idee om naar het leger te moeten, gewoon verschrikkelijk. Later heb ik door windkracht 10 nog veel met het leger te maken gehad. Weet je dat ik nog geïnviteerd ben in Brogel? Enerzijds door de vredesbeweging om te gaan betogen en anderzijds door de piloten om ene te gaan drinken. Dan heb ik me daar een beetje afzijding van gehouden. Vandaag zou ik wel gaan betogen, met veel plezier zelfs, om over de draad te kruipen.


[Tine] Dan moet je je klaarhouden op 25 oktober, dan is het Get in Shape in Bergen/

[Wim] Ja, ik zou dat zeer tof vinden om dit jaar te gaan, maar ik moet zien of het past in mijn agenda, zoals de politici dan zeggen.
Als je in het leger ging moest je je drie dagen doen in het Klein Kasteeltje, maar als gewetensbezwaarde moesten we een cursus volgen, ik heb nog de boeken liggen, vredevol verzet en zo. Ik herinner me ook dat ze een film toonden, een prachtige film van één man in Afrika die opstaat en die mensen rond zich verzamelt en begint te stappen, en hij zegt 'We gaan stappen tot waar het goed is' en ze stappen. En die groep wordt immens groot en Europa begint schrik te krijgen, want heel dat continent Afrika komt op hen af. Ik heb die film altijd onthouden: een man die begint te stappen en die rangen die zich altijd maar verbreden, en het rijke Europa die schrik krijgt. Ik weet ook geen oplossing hoor, we kunnen ook niet iedereen zomaar binnenlaten. Maar als je dan ziet op een video hoe iemand lachend wordt vermoord: Semira Adamu, dan weet je dat het ook zo niet moet hé!


[Tine] Zou het niet iets kunnen te maken hebben met het kapitalistisch systeem waarin we leven?

[Wim] Ja, dat is zeker waar en ik ben niet te beroerd om te zeggen dat ik daar zelf in meedraai, en die uitstap is zeer moeilijk, maar we hebben gezien wat het communisme oplevert, we moeten creatief blijven en als dat gestimuleerd wordt dan komen we eruit.

Dank je wel Wim, eet smakelijk !

ga naar je land

ga naar je land

ga naar je land