Een groepje erg heterogene, maar geëngageerde reporters daalde zaterdag neer in Avelgem, Indymedia, School zonder Racisme, Vredesloop en tenslotte een vredescameraman. We wilden allemaal wel 'iets' weten, maar de groepen lieten zich niet makkelijk strikken; of ze misten hun boot in Engeland. Het was een lange dag, daar, onder de kerktoren van Avelgem, backstage, van 17 tot 24uur ...

Amparo 'van Amparanoia en Tomàs (van Dusminguet) laten zich gewillig interviewen. "Non a la guerra" zong Amparo in juni uit volle borst op Couleur Café en ze bracht een ode aan de 'Allegria' en aan 'Cuba'. Achteraf vernam ik dat zowel Tomàs als Amparo nauwe contacten hebben met Manu Chao en sympathiseren voor de Zapatisten. Ik wou meer weten... en vroeg het in Avelgem.

[Tine] "Think global, Groove local, Hoezo?"

[Amparo en Tomàs] 'Wij geloven dat het leven zo in elkaar past: het globale weerspieglt het lokale. Probeer je in te leven in iemand anders, zo begrijp je beter de ander en zo kijk je ook weer op een heel andere manier naar jezelf, je relativeert. Als ik zie welke problemen vrouwen hebben, zowel in mijn dorp als in de wereld. Problemen met geweld, met opvoeding, cultuur. Hoe meer ruimte we maken voor andere culturen, hoe boeiender het leven! Maar geweld, angst winnen het meestal in de kranten, op de tv, het nieuws. Het is altijd zo négatief En, als je goed kijkt, ook in ons dagelijks leven winnen de angst en de jaloezie...

[Tomas] We kunnen er beter in onze directe omgeving iets aan veranderen, maar hoe we het globale verhaal moeten zien? Laat staan er iets aan doen. Dat vind ik zo moeilijk, Wij maken muziek, 'mettre le groove'. Dat is voor ons een haalbare manier om iets te doen binnen de grenzen van onze mogelijkheden.

[Tine] Vind je de vrede belangrijk?

[Amparo] Wereldvrede is natuurlijk belangrijk, maar om eerlijk te zijn telt voor mij vooral die alledaagse 'vrede' in mijn kleine wereld: de mensen waarmee je samenwerkt, je familie, je buren, de mensen die je dagelijks ontmoet. De wereld verander je ook door een dagelijkse houding met de mensen waarmee je leeft, oorlog is ook hier, naast ons!

[Tomàs] Wanneer je slechtgezind bent, niet tevreden, word je agressief en daarin steek je veel energie. Wanneer je positief denkt, kun je die vrijgekomen gebruiken om constructief na te denken en je te organiseren. Oorlog is een aanzienlijke opslorper van energie, het is zo destructief.

[Amparo] Heel de wereldgeschiedenis is er een van oorlog, laat ons hopen dat er een moment komt dat de mens er genoeg van krijgt, want het is niet zo dat we moeten leven. Europa en de VS zijn akkoord om zomaar oorlog te voeren tegen de landen in het zuiden, 't is vreselijk. Vandaag zegt iedereen ''t Was toch vreselijk de nazi's, maar het herhaalt zich vandaag en we zien het niet'
We zien het einde niet meer. In mijn muziek probeer ik dit gevoel over te brengen. Muziek is een uitdrukkingsvorm, je communiceert met mensen, in je lied zeg je 'het gaat niet goed, maar tot daar, we doen toch verder, we zijn positief en samen kunnen we veel aan!'.Die boodschap komt over en heeft effect! Wanneer ik nummers schrijf, denk ik aan communiceren, aan verbinden. Ik geef energie aan mijn publiek, ik krijg energie van het publiek, en er zijn dan weer andere groepen die mij energie geven. Muziek is een belangrijke bondgenoot in het leven 'pour te donner la pêche!'

[Tomàs] Samenwerken met een groep, een orkest, muziek maken, het vraagt al heel wat om de violen op elkaar af te stemmen, de energie te kanaliseren, muziek op te bouwen, samen willen we een publiek laten dansen, zingen. Een harmonie proberen te vinden om dat te delen is al heel wat!
Als je erin slaagt om doorheen muziek 'samen' te zijn met vrienden, te ontmoeten, je fysisch uit te leven, dan schenkt dit een hele voldoening!

[Amparo] Ik heb naast mijn werk met de groep weinig tijd voor 'activisme': met twee kinderen en de groep heb ik meer dan mijn handen vol. Maar via internet blijf ik op de hoogte van vele acties en projecten. Het raakt me dat mensen me komen vertellen over stakingen, dat vrouwen vertellen over wat ze meemaken, we kunnen samen iets ondernemen. Maar mijn leven blijft de groep en muziek maken.

[Tomàs] En wanneer er voor ons tijd overblijft, dan is de belangrijkste 'organisatie' waarin wij nog willen actief zijn ons gezin! Daar begint de revolutie uiteindelijk! Wanneer je concerten organiseert in kleine dorpjes bij ons, zijn het altijd de jonge gasten die ervoor zorgen dat wij kunnen komen. Dus, wij beseffen ook wel dat het belangrijk is om kleine lokale organisaties te ondersteunen, ja het is lokaal, maar essentieel! Want hierdoor leren ze zich organiseren en samenwerken en dat heeft een maatschappij toch nodig!

[Amparo] En op die kleine festivalletjes ontmoeten mensen elkaar op een informele manier en ze geven bepaalde boodschappen en alternatieve informatie aan elkaar door. We koppelen het nuttige aan het aangename

[Tine] Wat geef je ons mee vanuit jezelf?

[Amparo] Blijf positief en maak de revolutie elke dag opnieuw met de mensen die je dagelijks omringen, da's al heel wat! Doe in je eigen leven de dingen waarin je zelf zin hebt, 't is belangrijk. Probeer in het leven altijd vooruit te kijken, zelfs wanneer het moeilijk gaat, 'Il faut toujours aller au devant, même quand c’est difficile, il faut continuer. Souvent dans les difficultés on trouve des solutions'.

[Tine] We zullen het doorgeven, dank je wel Ampa en Tomàs en laat het publiek maar springen vanavond!