Pas nadien kon ik Piet De Coster, de initiatiefnemer, te pakken krijgen om me enkele tippen meer van de sluier op te lichten rond de filosofie van Krakrock.

Tine:"Wat maakt Krakrock ànders dan andere festivals?
Piet: We kiezen er bewust voor om het kleinschalig te houden, en sinds een jaar of twee kiezen we voor groepen met een boodschap, want, weet je, 't is jammer, maar de meeste groepen hebben niet zo veel te vertellen, muziek is bijna bandwerk! Wàt die boodschap dan ook is, Voor mij blijft muziek maken in de eerste plaats belangrijk: maatschappelijk engagement en muziek maken dat zijn twee verschillende dingen Maar ik heb veel liever een goeie artiest die daarnaast ook nog een kritische maatschappijvisie heeft. Ik vind het spijtig dat de vlaamse zomerfestivals zo commercieel zijn. En dat geldt spijtiggenoeg ook voor de rest van het Cultureel aanbod in Vlaanderen... Wallonië is anders, daar wordt cultuur makkelijker gelinkt aan maatschappelijk engagement.
Maar waar cultuur verengt tot commerce, waar de de eerste zorg 'de sponsor' zijn, waar men het spel wil laten vollopen, waar het moet opbrengen, daar wil ik niet naartoe groeien met Krakrock.
Een groep heeft wel degelijk een verantwoordelijkheid om op zijn minst een aantal dingen in vraag te stellen voor zijn publiek. Daarom moet het nog geen politieke boodschap zijn.
Als je ziet dat gerespecteerde Belgische groepen als Hooverphonic, Soulwax en Arid, ... er voor terugdeinzen om een maatschappelijke boodschap mee te geven met hun publiek, dan vind ik dat triestig. Ik ervaarde dat heel sterk toen ik mee in de organisatie zat voor D14 hier in Kortrijk in 2001. We hadden geprobeerd om Belgische groepen uit te nodigen, maar behalve Jaune Toujours wou eigenlijk niemand zijn nek uitsteken om voor D14 te komen spelen op een podium.
Op Krakrock in Avelgem nodigen we bewust Franstalige en Spaanstalige groepen uit. Je moet weten, we zitten hier in zo'n dorp waarvan er 30 in een dozijn gaan, vrij grijs, oriëntatie op hard werken, huisje afbetalen, zo vlug mogelijk een auto, kindje... je kent dat. Door die Latijnse groepen uit te nodigen met een levensfilosofie van 'Laisser faire, laisser passer" proberen we die enge consumentgerichte visie op het leven wat te doorbreken. We werken met jonge mensen, op vrijwillige basis. 'groove local', verwijst ook naar dit lokaal werken met het dorp.
Ik toer vaak met Amparanoia. Haar visie kan ze goed met de mijne verzoenen, daarom 'een klein dorp, een klein engagement, maar vanuit een gevoel die maatschappelijk is en ver draagt. Het is een kruising tussen muziek en engagement. Zelf heb ik 7 jaar bij de BBL gewerkt, daar groeide mijn kritiek op de grote NGO's met hun grote slogans, terwijl als je kijkt naar de praktijk, ...'t is vaak het omgekeerde van wat ze zeggen. Daarom; hou het kleinschalig, down to earth, maar wees jezelf.
Nu moet ik mijn hond uitlaten, want die heb ik de laatste dagen nogal verwaarloosd...
Tine: "Allé Piet, groove local!"

Bert Breda, als programmator, organisator vertelt dat de groepen het vaak hebben over een vernieuwende wereld, in hun muziek.En op de vraag hoe hij de slogan 'think global, groove local ziet, antwoordt hij 'Denk werelds en amuseer je hier nu vandaag 'De opzet van Krakrock is niet in de eerste plaats 'een vredesboodschap overbrengen', maar onrechtstreeks gebeurt dat wel door de groepen.In de de eerste plaats willen wij een festival organiseren dat mensen samenbrengt op een heel laagdrempelig niveau, ze goed laten voelen, zich amuseren.
We proberen daarnaast ook een aantal organisaties uit te nodigen die deze boodschap nog wat explicieter maken: de Chènge the world-jongeren en Indymédia staan hier ook vandaag

Spe en Gregg van DREADZONE hadden maar één duidelijke boodschap: Je kan geen boodschap brengen, 'there's only one message and that's the message in a bottle' The Clash konden dat wel, maar je kunt dat niet opnieuw doen.Je kunt niemand iets opdringen, als ze de muziek graag horen is het zo, indien niet, dan niet. Blijf gewoon eerlijk met jezelf!

Ampa had nog een doek voor hun dj-set gehangen met opschrift: Pacurar el Dolos Rebeldia con Allegria..
wat vij vertaald betekent: om de pijn te genezen, Rebelleer met vrolijkheid!

Wat ik ook na het festival gehoord heb dat Ampa geregeld in haar vrije tijd me o.a. Mano Chao en tal van andere bandleden naar infoavonden gaat over o.a. Chapas in Madrid..