In West-Vlaanderen doen wij vier grote vaststellingen

1 er is een groot tekort aan sociale woningen.

In West-Vlaanderen staan niet minder dan 12.770 personen op een wachtlijst voor een sociale woning. Als je weet dat onze provincie slechts 23.931 sociale woningen telt, dan is het normaal dat wachttijden van drie jaar een gemiddelde zijn en dat deze wachttijd nog kan oplopen. In Oostende moet een alleenstaande makkelijk 5 jaar wachten op de toekenning van een woning.
Het verhogen van het aanbod aan sociale woningen blijft een absolute must.

Of de Vlaamse regering haar belofte zal waarmaken om in deze legislatuur voor 15.000 nieuwe woningen te zorgen, blijft een vraag. We zijn al meer dan halfweg en volgens de regering zijn er 5.400 woningen gepland. Het rekenhof echter spreekt slecht van een duizendtal. Dit is te weinig. Vlaanderen heeft 6% sociale woningen. Nederland daarentegen heeft er 42% en Engeland 25%.

We roepen dus alle beleidsinstanties, ook de gemeenten op om in hun ruimtelijke structuurplannen sociale huurwoningen in te schrijven. Elke gemeente zou minstens 5% sociale woningen moeten hebben. Op vandaag voldoet de helft van de West-Vlaamse gemeenten hier niet aan.


2 op de private huurmarkt stelt zich het probleem van de kwaliteit en de betaalbaarheid.

De kwaliteit van de huurwoningen laat te wensen over: Eén op de vijf huurders woont slecht. En daar tegenover staan hoge huurprijzen. Een kwalitatieve woning onder de € 350 is niet meer te vinden. Voor mensen met een vervangingsinkomen van € 575 blijft dan ook niks anders over dan het segment van de kwalitatief slechte huurwoningen. Kwaliteit is onbetaalbaar.

Zo komen deze mensen o.a. terecht op de logementskamers in de grote steden. Onderzoek leert dat vb. in Oostende en in Kortrijk telkens meer dan 500 mensen op gemeubelde kamers wonen met een gemeenschappelijk toilet en douche en dit voor huurprijzen tussen de € 125 en € 340.

Anderen komen terecht op camping: in West-Vlaanderen leven nog steeds een 850 mensen permanent in een caravan of chalet op campings aan de kust.

West-Vlaanderen staat aan de top wat betreft het aantal woningen zonder klein comfort:
18,5% beschikte in 1991 niet over of stromend water, of een WC met waterspoeling of een badkamer/douche. In Roeselare-Tielt loopt dit in bepaalde streken op tot 35%.

Een aantal premies zijn reeds afgeschaft maar u kan nog altijd beroep doen op provinciale en gemeentelijke premies (de stad Kortrijk presenteerde recent nieuwe premies).

De private huursector moet dus dringend gereglementeerd worden zodat een behoorlijke kwaliteit eindelijk gegarandeerd wordt en de huurprijzen sociaal verantwoord zijn.

Vooral de huurprijzen zijn sterk gestegen.
Waar 20 jaar geleden de huurders gemiddeld 15% uitgaven aan huur is dit nu gestegen tot 25%. Het aandeel huishoudens dat meer dan 20% van hun inkomen aan woonkosten uitgeeft is in diezelfde periode gestegen van 6,9% naar 23,4%. De eigenaars hebben in die periode dezelfde koopkracht behouden. Van de huurders is deze gedaald met 20%.



3 Mensen met een vervangingsinkomen, met een vreemde naam of nationaliteit geraken gewoon niet aan een woning.

Welzijnsdiensten en migrantenorganisaties kunnen spreken van ondervinding: heel wat eigenaars en immobiliënkantoren houden de deur gesloten voor mensen met een vervangingsinkomen, voor O.C.M.W.-clienteel, voor alleenstaande mannen, voor mensen met een vreemde naam of een andere gelaatskleur. Zij krijgen vaak gewoon niet de kans om iets kwalitatiefs te huren. Eén voorbeeld: de sociale dienst voor vreemdelingen van Oostende telefoneerde naar verschillende kantoren en eigenaars voor een woning voor Ali Mohamed: bij acht op de tien zei men gewoon dat men niet verhuurde aan vreemdelingen.





4 we stellen vast dat er een tekort is aan informatie en ondersteuning. De voorgestelde instrumenten in de Vlaamse wooncode werken niet.

Er zijn een aantal instrumenten die mensen kunnen helpen: kwalitatief te slechte woningen kunnen onbewoonbaar worden verklaard. Mensen met een laag inkomen, die verhuizen van een slechte naar een goede woning hebben recht op een huursubsidie en een installatiepremie. Indien deze mensen problemen hebben om hun waarborg te betalen kan het O.C.M.W. hierin tussenkomen enz.. .
Alleen: de mensen worden hierover weinig ingelicht.

En deze maatregelen missen vaak hun doel: de huursubsidie is al jaren niet meer aangepast zodat bijna niemand nog in aanmerking komt. De heffing op de leegstand is een goed middel, maar de Vlaamse regering wil die nu in handen geven van de gemeenten zodat alle controle verdwijnt.

Huurders, die een onbewoonbaar verklaarde woning dienen te verlaten krijgen geen herhuisvestingsalternatief waardoor ze van de regen in de drop terechtkomen.

De Vlaamse Wooncode stelt nochtans dat iedereen recht heeft op betaalbare en kwalitatieve huisvesting. De overheid moet dat recht op het terrein realiseren, maar zij scoort tot op heden opvallend ondermaats. Dat geven zelfs enkele regeringspartijen toe. Met vier ministers in drie jaar Vlaamse regering kan men moeilijk van een doordacht en continu beleid spreken. En als er al enige vorm van beleid was, dan lagen de prioriteiten zeker niet bij de meest zwakken in onze samenleving.

De regering lanceert voorstellen die de meest kansarme doelgroepen geen stap vooruit helpen. Die groep mensen moet (over-)leven in de chaos die het Vlaams sociaal woonbeleid nu is. Welnu, de mensen zijn het wachten beu. De actie vandaag wil dat aan het beleid duidelijk maken.

een tekort aan sociale woningen is er zeker,maar ik kan niet begrijpen dat de mensen die hier jaren geleden zijn komen wonen met hun kinderen ,hier nog steeds wonen,,ze hebben een heel huis of een appartement met 3 ,4 slaapkamers waar velen op zitten te wachten.Een oplossing zou zijn als je een appartement of huis hebt gekregen met een aantal slaapkamers voor je kinderen ,je ook een contrakt moet tekenen dat je kinderen uit huis gaan en je die slaapkamers niet NODIG hebt ,je moet verhuizen zodat er weer plaats komt voor nieuwe jonge gezinnen met kinderen,ik woon in een sociale huisvestingsblok en er zijn veel ouderen die hier wonen met 3 slaapkamers en vraag me af waarom ze die nodig hebben,terwijl er veel gezinnen wachten op een betaalbare woning want als je prive gaat wonen betaal je alvast 400 a 500 euro voor een appartement met 3 slaapkamers, wie kan dat nog betalen?zo is er ook iemand bij ons die op een huis wacht,,maar er geen kan krijgen met haar 4 kinderen,maar er is ook iemand die alleen in het weekeinde zijn kind thuis heeft en een heel huis heeft met 5 slaapkamers.Waar slaat dat nu toch op?DIT KAN TOCH NIET??

ik heb bijna heel mijn leven in een socialewoning gewoond
1setember 2004 zijn we verhuist notabene ik heb 4kinderen
er klopt niets van sociale woningen in ons huis had ik 4 slaapkamers perfect maar de huur was dat was jaar per jaar afhankelijk van wat ik deed van werk tussen de 300 en 480 euro we wilden het kopen maar kregen 2x bericht dat er een stop op de sociale huur woning staat het huis was dringend aan vernieuwing toe het staat er bijna 30jaar ik wilde enkel vernieuwen als we het kochten.door de stop was dit echter niet mogelijk dus zo zijn we uiteindelijk daar weg we vonden nu een gewoon huurhuis voor 700euro ook 4 slaapkamers en alleenstaand .ik ben heel blij maar maak me razend op de belgische wet.in ons oude huis dacht ik dat er een heel gezin komt wel dat is dus niet zo het is een alleenstande vrouw met een kind een schande is het en ze eist dat alles weer als nieuw is ik mag nu nog eens voor alles opdraaien die na bijna 30 jaar klein beetje beschadigd is ik ben echt kwaad ze noemen dit allemaal sociaal in de straat waar we woonden was er geen enkel gezin met kleine kinderen.9huizen met 2 mensen de rest van de kamers leeg en de mensen zijn volgens mij niet echt sociaal gevallen wand ze gingen 2x per jaar op reis en hebben dure wagens enz-------- terwijl er zoveel gezinnen met 2,3,4 en meer kinderen dit nodig hebben.en dan mag je liefst werkloos zijn anders is het ook geen sociale huur meer hopelijk begrijpt er iemand mijn woede. hannelore