De actievoerders klagen aan dat er in West-Vlaanderen een groot tekort is aan sociale woningen. Momenteel staan er 12.770 personen op een wachtlijst voor een sociale woning, terwijl de provincie slechts 23.931 sociale woningen telt. Gemiddelde wachttijden voor zo'n woning schommelen rond de drie jaar, maar in bvb. Oostende is dat vijf jaar voor alleenstaanden. Men eist dan ook een serieuze opdrijving van het aantal sociale woningen. Dit werd ook beloofd door de Vlaamse overheid, die in de huidige legislatuur 15 000 sociale woningen wilde verwezelijken. Volgens het rekenhof zijn er momenteel nog maar 1 000 van deze woningen gepland.

De kwaliteit en betaalbaarheid van private huurwoningen laat volgens de organisatoren serieus te wensen over. "1 op 5 huurders woont slecht", "een kwalitatieve woning onder de € 350 is niet meer te vinden". Mensen met een laag inkomen betalen dus een wel erg hoge prijs voor een degelijke woning.
"Waar 20 jaar geleden de huurders gemiddeld 15% uitgaven aan huur is dit nu gestegen tot 25%. Het aandeel huishoudens dat meer dan 20% van hun inkomen aan woonkosten uitgeeft is in diezelfde periode gestegen van 6,9% naar 23,4%. De eigenaars hebben in die periode dezelfde koopkracht behouden. Van de huurders is deze gedaald met 20%."

Ook discriminatie van mensen met een vervangingsinkomen, met een vreemde naam of nationaliteit door verhuurders werd aangeklaagd. "Heel wat eigenaars en immobiliënkantoren houden de deur gesloten voor mensen met een vervangingsinkomen, voor O.C.M.W.-clienteel, voor alleenstaande mannen, voor mensen met een vreemde naam of een andere gelaatskleur. Zij krijgen vaak gewoon niet de kans om iets kwalitatiefs te huren. Eén voorbeeld: de sociale dienst voor vreemdelingen van Oostende telefoneerde naar verschillende kantoren en eigenaars voor een woning voor Ali Mohamed: bij acht op de tien zei men gewoon dat men niet verhuurde aan vreemdelingen."

De organiserende organisaties klagen ook dat er een tekort is aan informatie en ondersteuning over bestaande overheidsinitiatieven, en dat deze overheidsinitiatieven niet efficiënt genoeg werken.

Riso, welzijnszorg vzw en ACW haalden aan dat de Vlaamse Wooncode nochtans stelt dat iedereen recht heeft op betaalbare en kwalitatieve huisvesting, maar dat de overheid niet slaagt in dit doel en dat de prioriteiten zeker niet bij de meest zwakken in onze samenleving liggen. Ze ijveren voor meer reglementering op de private huursector "zodat een behoorlijke kwaliteit eindelijk gegarandeerd wordt en de huurprijzen sociaal verantwoord zijn".

Dat overheden de laatste jaren meer en meer afstappen van een sociale politiek, daar lijken deze organisaties nog niet op gekomen te zijn. Dat dit dikwijls gepaard gaat met erg mooie en beloftevolle woorden en documenten, maar dat er meestal niet veel van in huis komt ook niet. De "oplossingen" waar deze organisaties voor ijveren zullen dan ook niet meer zijn dan een doekje voor het bloeden, waar zowiezo hard voor geknokt zou moeten worden, en die ze nooit helemaal in realiteit zullen gebracht zien (zeker niet op deze manier).

Dringend: effectievere oplossingen voor huisvestingsproblematieken (en andere)