Tussen 1996 en 2002 verstuurde de Vlaamse administratie 53.304 aanslagen van de leegstandsbelasting. Tegen een kleine 60% hiervan werd geprotesteerd door eigenaars. 60% van die klachten werd terecht bevonden.
Het resultaat daarvan is dat de Vlaamse overheid, in plaats van de verwachte 125 miljoen euro inkomsten via de leegstandstaks, er momenteel nog maar 33 miljoen van binnengekregen heeft, en dat er zeker 40 miljoen die voorzien werden, nooit zal binnenkomen.
gfr trok in de standaard het besluit dat 1/3de van de Vlaamse taks op leegstand onterecht is. Maar waarom ligt de leegstand in Vlaamse steden dan zo hoog?

Van Mechelen denkt niet dat controleurs die in de gemeenten woningen beoordelen, slechte ogen hebben. Langs de andere kant stelt hij vast dat hij een abnormaal hoog aantal klachten binnenkrijgt, van mensen die niet akkoord gaan. Volgens het kabinet van Van Mechelen zorgt de leegstandstaks voor zware discussie, en werkt de wetgeving slecht door interpretatieproblemen.
Hoge leegstand is echter een feit. Over al dan niet slechte ogen van controleurs, hebben we te weinig gegevens om hierover een degelijk oordeel te vellen. Dus is er nog een hypothese mogelijk dat vele eigenaars van langdurig leegstaande panden zich op alle mogelijke wijzen van de taks proberen te ontdoen. Een onrealistische hypothese is dit niet, vermits we in bvb. Kortrijk kunnen vaststellen dat er minstens een deel van de eigenaars leegstaande panden volstouwen met rommel, en ondertussen het gebouw rustig laten aftakelen (bvb. de eigendommen van het ziekenhuis Maria's voorzienigeheid in de Doorniksewijk in Kortrijk) en/of ruiten op bovenverdiepingen jarenlang open laten staan (zie ook op http://wvl.indymedia.org/#39 ). Dat de wetgeving voor interpretatie vatbaar is, is dan ook een handig hulpmiddel voor slechtmenende eigenaars van gebouwen.
Langs de andere kant zien we ook dat overheden in Vlaanderen allesbehalve open staan voor mensen die het zien zitten om in te trekken in langdurig leegstaande panden. In bvb. Brugge en Gent traden overheden in het verleden repressief op tegenover krakers. Een degelijke wetgeving voor krakers is er in België nooit geweest (in tegenstelling tot Nederland).

Het hoge aantal bezwaarschriften zorgden in de Vlaamse administratie voor een enorme achterstand. Om die achterstand weg te werken, privatiseerde Van Mechelen vorig jaar een deel van de dossierbehandeling, en deed nadien hetzelfde met de inning. Met andere woorden, als een slechtwerkende overheid z'n problemen niet zelf kan of wil oplossen, schenken we de privé een deel van de belastingsgelden, om er hen dan een soep van te laten maken?
Van Mechelen wil van deze problemen afraken, en wil ze doorschuiven naar de gemeenten. De gemeenten zouden daarvoor de volledige inkomsten van de leegstandstaks ontvangen. Momenteel staan de gemeenten in voor de controle op leegstand, en de Vlaamse overheid voor de administratie ervan; de inkomsten gaan momenteel grotendeels naar de Vlaamse overheid, die ongeveer 6 percent daarvan afstaat aan de gemeenten.

Als alleenstaande en eigenaar van een huis die ik wegens geen groot budget eigenhandig in stukken probeer(de) te verbouwen ben ik slachtoffer van de taksheffing.
Probeerde in verleden tijd omdat mijn spaarcentjes nu geroofd worden door de overheid die mij in een positie plaatsen waar ik niet meer uitgeraak.
Dit jaar krijg een nota van maar liefts een € 2.800,00 .
Rondom uit schandalig.
Ik heb om het huis te kopen mijn spaarrekening moeten ruimen en een lening nemen, dus betaal ieder maand al een heus bedrag om die lening af te betalen, ik moet ook nog leven. Dit leven is beperkt tot het minimum, uitgaan zit er voor mij al lang niet meer in, ik kan me dit niet permiteren.
Ergens vraag ik me af hoe dit mogelijk is en waar die mensen het idee halen mij in deze situatie te plaatsen.
Een brief schrijven om te protesteren heb ik ook al gepost maar dit wordt genegeerd.
Aan deze minister wil ik dan ook eens de vraag stellen hoe hij dit voor mogelijk acht om iemand zoals in mijn situatie hier kan uitgeraken. Verder verbouwen kan ik totaal niet meer en het zal er niet op verbeteren, ieder jaar vergroot dit bedrag.
Misschien zal mijjn reactie toch niet veel uithalen daar ik maar de kleine man ben tegen de grote onmacht.

De leegstandstaks blijft een mysterieus iets. Zo worden mensen die een woning willen opknappen en dus de risicovolle onderneming aangaan van een woning aan te kopen tegenwoordig gestraft. Zelf kocht ik met het weinige geld een huis dat al 2 jaar leegstond, iedereen zag er tegen op om aan de ingrijpende werken te beginnen, en blijk ik de enige onnozelaar te zijn om mij aan dit te wagen. Vol moed begon ik aan de werken, om budgettaire redenen de grootste ruwe werken zelf moeten doen. Opeens kreeg ik van de dienst huisvesting een aangetekend schrijven met een formulier. Ik heb dat zo juist mogelijk ingevuld en kreeg later te horen dat ik, in tegenstelling wat de meeste mensen denken, geen 2 jaar tijd had om mijn woning bewoonbaar te maken, maar dat ik na 2 jaar moest bewijzen aan de hand van domiciliëring én met facturen van elektrabel (!!!) dat ik er 6 maand effectief gewoond heb. Kortom: 1.5 jaar om te verbouwen. Op zich niet onoverkomelijk, ware het niet dat ik vochtinjecties had laten uitvoeren, en dat die behandeling pas na 1 jaar volledig droog is, waarna je pas opnieuw kan bezetten. Deze had ik een half jaar laten uitvoeren na de aankoop, nog voor ik de brief van de dienst huisvesting kreeg , voelt U het al aankomen? Voor ik mijn muren kan afwerken, is de termijn al gepasseerd! Ik heb het aangehaald bij de dienst, met de bewijzen van facturen van de firma die de injecties uitvoerde, maar ze hebben er geen oren naar. Volgens hen moet ik tussen de brikaljon wonen, waarop ik vroeg of dat wel mocht voor het ministerie van hyghiëne en welzijn. Kortom, ik wacht bang af tot ik de boete binnenkrijg (mijn verbouwing zal na 20 maand voltooid zijn (ipv de wettelijke 18). Dus voor 2 maandjes wacht mij een persoonlijk faillissement te staan, want wegens de korte termijn, heb ik noodgedwongen werken moeten laten uitvoeren, wat veel meer kost en als het nog erger kan, staat mij een zware boete te wachten. nochtans heb ik er met hart en ziel aan gewerkt om er te wonen, en het reeds lang leegstaand huis weer bewoonbaar te maken... de wet gaat haar doel weeral voorbij...